In hun focus op de vitale Derde Leeftijd proberen beleidsmakers en visieontwikkelaars de last van het ouder worden zoveel mogelijk op conto van de vierde levensfase te schuiven. Dan pas takelen we af en gaan we dood, en het liefst snel een beetje. Maar die laatste fase kan heel lang duren en moeilijk zijn.
We dreigen door de fixatie op de vitale oudere met de rug naar de Vierde Leeftijd te gaan staan. Daardoor
1. ondermijnen we de maatschappelijke solidariteit met de meest kwetsbare ouderen en zetten niet meer alles op alles voor een kwalitatief hoogwaardige verpleeghuiszorg; 2. houden we een blinde vlek voor de fundamentele levensvragen over dood, lijden en eindigheid, die we alsmaar voor ons uitschuiven.
3. Scheppen we een maatschappelijk klimaat dat ouderen aanzet tot (een verzoek om hulp bij) zelfdoding, zodra het lichamelijke en/of mentale verval zich aandient. Zij zijn ’klaar met leven’ .
Of overdrijf ik?
